Το μυστήριο των δασών στο Τσερνομπίλ|Ένας πιθανός κίνδυνος παράπλευρων απωλειών από πολεμικές συγκρούσεις
Έχουν περάσει 36 χρόνια από την τρομερή έκρηξη του πυρηνικού αντιδραστήρα στο Τσερνομπίλ, (Απρίλιος του 1986) όμως η έκθεση στη μεγάλη ραδιενεργή ακτινοβολία συνεχίζει, αποτελώντας μια βαριά κληρονομιά για τη χλωρίδα της περιοχής.
Από το 1997 και μετά, το Ινστιτούτο Γεωργικής Ραδιολογίας έκανε μια ενδιαφέρουσα ανακάλυψη: τα δύο τρίτα των περισσότερων ραδιενεργών ισότοπων και το σύνολο του πλουτωνίου και του στροντίου συγκρατούνταν στο έδαφος.
Αντί λοιπόν η ραδιενέργεια να περάσει στον υδροφόρο ορίζοντα και τον αέρα, σε ποσοστό 96% είχε συγκεντρωθεί στο χώμα, στο έδαφος .
Αυτό συνέβη διότι όλα όσα απελευθέρωσε η πυρηνική έκρηξη απορροφήθηκαν από τα δέντρα και τη βιόσφαιρα όπως επισήμανε ο επιστημονικός γραμματέας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τους κινδύνους της ακτινοβολίας Christopher Busby.
Το 90% της ραδιενέργειας συγκρατήθηκε από τα φύλλα, τις πευκοβελόνες και τα κουκουνάρια. Κι όταν αυτά έπεσαν στο έδαφος, η ραδιενέργεια πέρασε στο χώμα, στις ρίζες, στους κορμούς, στα φύλλα για να πέσουν και πάλι στο χώμα δημιουργώντας έναν νέο κύκλο.
Το κομμάτι που επηρεάστηκε περισσότερο από την έκρηξη του 1986 ονομάστηκε “Κόκκινο Δάσος”, καθώς το χρώμα των δένδρων, έγινε πορτοκαλί-καφέ, λόγω της ακτινοβολίας.
<< Αν επισκεφθείτε την περιοχή σήμερα δεν θα πιστεύατε ότι κάτι άσχημο συνέβη εκεί. Με κάποιο τρόπο τα φυτά μπόρεσαν να προσαρμοστούν στην ραδιενέργεια και εμείς προσπαθούμε να κατανοήσουμε το είδος των μοριακών αλλαγών που έλαβαν χώρα>> δήλωσε ο γενετιστής φυτών Μάρτιν Χάιντουκ της Σλοβακικής Ακαδημίας Επιστημών.
Πολλά φυτά στην περιοχή αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στο μολυσμένο έδαφος.
Η ικανότητα προσαρμογής τους φαίνεται να συσχετίζεται με τις μικρές μεταβολές που έκάναν στα επίπεδα των πρωτεϊνών τους.
Εν κατακλείδι ο λόγος που η ραδιενέργεια του Τσέρνομπιλ δεν διοχετεύτηκε στον υπόλοιπο κόσμο είναι σε μεγάλο βαθμό η λειτουργία του φυσικού οικοσυστήματος, που προσαρμόστηκε και ακόμα προσαρμόζεται στο ραδιενεργό περιβάλλον. Πολλοί επιστήμονες πίστευαν ότι όλη η περιοχή θα έμενε χωρίς το παραμικρό ίχνος ζωής για πολλές γενιές.
Ωστόσο, τα φυτά και τα δέντρα διέψευσαν αυτές τις εκτιμήσεις και σήμερα ανθούν γύρω από τον κατεστραμμένο αντιδραστήρα.
Ας αναλογιστούμε μόνο τι μπορεί να επιφέρει μια φωτιά στην συγκεκριμένη περιοχή και το μέγεθος μιας τέτοιας καταστροφής που στο πέρασμά της θα απελευθερώσει την ραδιενέργεια που εδώ και χρόνια δεσμεύουν εκατοντάδες δέντρα.
Το πείραμα του 2007
Ερευνητές φύτεψαν λινάρι και σόγια στο μολυσμένο έδαφος του Τσέρνομπιλ, μόλις λίγα χιλιόμετρα από την τοποθεσία της καταστροφής. Μετά από λίγα χρόνια τα σύγκριναν με τα ίδια φυτά που είχαν φυτρώσει σε μη ραδιενεργό περιβάλλον.
Διαπίστωσαν ότι τα ραδιενεργά και μη φυτά είχαν πολύ μικρές διαφορές μεταξύ τους κυρίως μια απόκλιση της τάξης του 5% στα επίπεδα των πρωτεϊνών τους.
Οι μεταβολές αυτές αποδόθηκαν σε κάποιου είδους αμυντικού μηχανισμού.
Τα φυτά ακολουθούν διαφορετικές αμυντικές- προσαρμοστικές στρατηγικές για να προστατευτούν από την βλαβερή ακτινοβολία.
Όταν μια καταστροφή συμβαίνει τα φυτά αντίθετα με τα ζώα δεν μπορούν να μετακινηθούν. Είτε θα προσαρμοστούν επί τόπου, είτε θα πεθάνουν, πράγμα που τα ωθεί σε εξελικτικές αμυντικές προσαρμογές μέσα στον ίδιο τον οργανισμό τους, με αποτέλεσμα να γίνονται ανθεκτικά ακόμα και απέναντι στη ραδιενέργεια.
Αργυρώ Θ. Ξανθοπούλου
Γεωπόνος - Δημοσιογράφος
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου